Dawn by L’aura (Laura Fusco)

Give it back to me.

Give me back the dawn on my face,

to get out of this night sea barefoot

Give me back the wind,

all the wind,

so that not even a breath will remain

to ruffle my hair.

Give me back desire,

make it a song,

make its spring explode,

which now can’t flourish but in secret,

inside courtyards,

under veils and rules that oppress.

And kill.

Give me back my ankles,

my hips,

my legs.

And give me back my body,

all my body.

And my name, to rewrite the sky :

let it be my flag, my home,

my future to be carried as a jewel and as a destiny.

Give us back pride

And the madness of joy.

Let them be insolent and free like a storm, a lightning, a kiss.

Give it all back,

our freedom,

all our freedom,

make it so big that it can knock down the walls,

even those raised in our flesh,

and that it can force the locks 

which have sealed

every heartbeat, every thrill, every flight.

Give us back History,

let it come out of our rooms and lips,

let it open roads for us,

let  it open them to music,

and open them to poetry.

Give us back our words.

They which are our stones and our arrows.

Let them fly to the target,

even as we are persecuted,

and a birth, a love, life die inside.

Make us strong with them,

they who make the impossibile possible.

لائورا فوسکو ( A poem by L’aura / Laura Fusco)

Translated by: Somaia Ramish

بامداد

برگردان

سپیده را بر صورتم برگردان

تا پا برهنه

از دریای شب بیرون بزنم.

باد را برگردان

همهٔ آن را

تا حتی نسیمی نماند که موهایم را پریشان کند.

آرزوهایم را برگردان

تا آنرا ترانه بسازم

تا آنرا بهاری بسازم،

که اکنون پنهان است

در حیاط‌های خاموش،

زیر حجاب‌ها و قانون‌های فروکوبنده

که نمی‌شکفد

و می‌میراند.

قوزک‌هایم را به من برگردان،

کمرم را

پاهایم را

و تنم را

همهٔ تنم را.

و نامم را

تا آسمان را دوباره بنویسم

نامی که پرچم من باشد،

خانه‌ام

و آینده‌ام

تا درخشندگی سرنوشت را به دوش بکشم.

غرورمان را به ما برگردان

و دیوانگیِ شادی را؛

بگذار بی‌پروا و آزاد باشد

چون طوفان

چون صاعقه

چون بوسه.

همه‌چیز را برگردان!

آزادی‌مان را،

تمام آزادی‌مان را؛

فراگیرش کن

که دیوارها را فرو بریزاند

حتی دیوارهایی را که در گوشت ما کشیده‌اند

قفل‌هایی را بگشا

که بر هر تپش، هر لرزش، هر پرواز

مهر زده‌اند.

تاریخ را به ما برگردان!

بگذار از اتاق‌ها بیرون بیاد

سخن بگوید

و راهی برایمان بگشاید.

راهی به موسیقی

راهی به شعر

کلمات را به ما برگردان

که آنها سنگ ها و تیرهای ما هستند.

بگذار به هدف شلیک شان کنیم

حتی اگر محکوم مان کنند

و حتی اگر تولدی، عشقی، حیاتی در درون‌مان بمیرد.

با همین کلمات نیرومند مان کن

کلمات که ناممکن ها را ممکن می‌سازند!